EVRİMCİ İDDİALARI TEK BAŞINA ÇÖKERTEN BİR SİSTEM: BÖCEKLERİN UÇUŞU

Böcekler kendi büyüklükleri ile karşılaştırıldığında bir insanın saatte birkac bin kilometre hızla uçmasına benzetilebilecek kadar yüksek hızlarda uçabilirler. Örneğin yusufçukların ucuş hızı saatte 40 km'ye erişir. Onlardan daha küçük olan at sineklerinin uçuş hızı ise saatte 50 km'dir.

Bu hızları düşünüldüğünde böcekleri jet uçakları ile karşılaştırmak mümkündür. Jetler sahip oldukları yüksek hız motorlarını çalıştırabilmek için çok özel yakıtlar kullanırlar. Sineklerin ucuşu da aynı şekilde yüksek bir enerji gerektirir. Dahası, bu enerjiyi yakmak için bol miktarda oksijene ihtiyaçları vardır. Işte bu yüksek oksijen ihtiyacı, sineklerin ve diğer böceklerin vücuduna yerleştirilmiş olan olağanüstü solunum sistemiyle karşılanır.

Bu solunum sistemi insanınkinden çok farklıdır. Biz havayı akciğerlerimize çekeriz. Oksijen burada kana karışır, sonra da kan yoluyla tüm vücuda dağılır. Ama sineklerdeki oksijen gereksinimi o kadar fazladır ki, oksijenin kan yoluyla hücrelere gitmesini bekleyecek zaman yoktur.

Bu nedenle cok özel bir sistem tasarlanmıştır. Hava, sineğin vücudunun farklı bölgelerine kılcal kanallaryoluyla dağılır. Aynı vücudu saran damar sistemi gibi, sineklerde cok sayıda kanala ayrılan bir de hava sistemi vardır. Bu sayede uçuş kaslarını oluşturan hücreler oksijeni doğrudan bu kanallardan alır. Bu sistem aynı zarnanda saniyede 1000 devir gibi yüksek bir oranda calışan kasların soğutulmasını da sağlamaktadır.

Bu denli hassas bir tasarımın hiçbir tesadüfi süreçle açıklanamayacağı ortadadır. Bu sistemin evrimin iddia ettiği gibi kademeli olarak gelişmesi de imkansızdır. Cünkü hava kanalları tam olarak kurulup çalışmadığı sürece ara aşamalar canlıya avantaj sağlamayacak, aksine solunum sistemini verimsiz hale getirip ona zarar verecektir. Darwinizm'in hayali "evrim süreci" bir sineğin tek bir sistemini dahi oluşturamaz. Bu gerçeğe daha yakından şahit olmak için Harun Yahya'nın eserlerini okuyun.