KENDİ BEDENİNİZ DE BEYNİNİZİN İÇİNDE MUHATAP OLDUĞUNUZ BİR GÖRÜNTÜDÜR

Gerçekte vücudumuzu da beynimizde seyrederiz. Vücudumuzu bize tanıtan, beynimize ulaşan uyarılardır. Ve bu uyarılar beynimizde görüntüye ve birtakım hislere çevrilir. Örneğin ellerimizle dizimize dokunduğumuz zaman meydana gelen dokunma hissi, yerçekiminin oluşturduğu ağırlık hissi, vücudumuzdan yansıyan ışık ışınlarının oluşturduğu görme hissi gibi hislerin hepsi beynimizde oluşur. Bütün bu olaylar ruhumuz tarafından, bir hisler topluluğu olarak idrak edilir. Ve biz vücudumuzu görür ve hissederiz. Yani biz hayatımız boyunca vücudumuzun aslı ile değil, beynimizdeki "vücudumuza ait kopyalar" ile muhatap oluruz.

Bu durumda, biz kendimizi örneğin bir arabanın içinde otururken gördüğümüzde, aslında biz arabanın içinde değilizdir. Araba da, kendi bedenimiz de bizim beynimizin içindedir. Kısacası, beynimizdeki araba görüntüsünün içinde vücudumuza ait görüntü de durmaktadır. Ve ruhumuz bu kompozisyonu idrak ederek, seyrederek vücudumuzun arabanın içinde olduğu kanısına varmaktadır. İşte insanı yanıltan da budur.

Çünkü, bu görüntü o kadar aslının aynısı, hatta tıpatıp benzeridir ki, insan her zaman odanın içinde olduğunu ve hep nesnelerin asılları ile muhatap olduğunu zanneder.

Oysa şimdiye kadar hiç kimse, kendi bedeni de dahil olmak üzere, maddenin aslını görmedi, hep kopyalarını seyretti.

Bu büyük gerçeği, Harun Yahya'nın eserlerinde mutlaka okuyun.